Dokument za granicę dostaje format, którego wymaga tamten urząd. Bo tam też działamy.

W Polsce tłumaczenie urzędowe wykonuje tłumacz przysięgły wpisany na listę Ministra Sprawiedliwości. To polska instytucja i poza Polską rzadko ma odpowiednik. Irlandia i Wielka Brytania nie mają tłumaczy przysięgłych w ogóle: ich urzędy, sądy i pracodawcy przyjmują tłumaczenie z pisemnym oświadczeniem tłumacza lub firmy o zgodności z oryginałem, z danymi kontaktowymi i datą (certified translation). Hiszpania ma traductor-intérprete jurado powołanego przez ministerstwo spraw zagranicznych (MAEC), z własną pieczęcią i formułą. Portugalia nie ma tłumaczy przysięgłych: tłumaczenie poświadcza się u notariusza, adwokata lub solicitadora, którzy potwierdzają tożsamość tłumacza i jego oświadczenie.

Skutek dla Ciebie: polskie tłumaczenie przysięgłe dyplomu, aktu czy zaświadczenia o niekaralności może zostać odrzucone przez irlandzki urząd imigracyjny, hiszpańską Extranjería czy portugalską AIMA nie dlatego, że jest złe, ale dlatego, że jest w niewłaściwej formie. Płacisz wtedy drugi raz i tracisz tygodnie. Ta strona istnieje po to, żeby tak się nie stało.

Setki tysięcy Polaków mieszka w Irlandii, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Portugalii, i ich sprawy toczą się w dwóch krajach naraz. Ślub w Dublinie trzeba wpisać do polskiego USC. Dziecko urodzone w Manchesterze potrzebuje polskiego aktu urodzenia i numeru PESEL. P60 z irlandzkiego pracodawcy trafia do ZUS, vida laboral z Hiszpanii do ustalenia stażu, auto kupione w Lizbonie do wydziału komunikacji. Każdy z tych dokumentów potrzebuje polskiego tłumaczenia przysięgłego, i to robimy tu, na tatkowski.pl, za 149,99 zł za stronę, z PDF-em podpisanym kwalifikowanym podpisem elektronicznym w 48–72 godziny.

Znamy te dokumenty od drugiej strony, bo wystawiamy ich tłumaczenia w tamtych krajach na co dzień: irlandzki long form birth certificate, brytyjski certified copy of an entry of marriage, hiszpańską certificación literal, portugalską certidão de nascimento. Wiemy, który odpis przyjmie USC, kiedy dokument potrzebuje apostille (brytyjski tak, irlandzki nie) i gdzie polski urząd zwykle się czepia. Dwie procedury, które generują najwięcej pytań, opisujemy krok po kroku: transkrypcja aktu małżeństwa i transkrypcja aktu urodzenia.